Καλησπέρα παιδιά!
Τα μάθατε τα νέα, έτσι δεν είναι; αύριο το σχολεία θα είναι ανοιχτά οπότε και θα ανταμώσουμε.
Τελευταία ημέρα σήμερα που τα λέμε από εδώ και θα ήθελα να σας πώ μιά ιστορία:
Τα παλιότερα χρόνια που δεν υπήρχαν τα καλοριφέρ, το χειμώνα οι άνθρωποι ζεσταίνονταν
καίγοντας ξύλα στο τζάκι ή στη σόμπα. Οι άνδρες της οικογένειας δεν περίμεναν το χειμώνα να βγούν
για να μαζέψουν τα ξύλα αλλά από το καλοκαίρι ακόμη πήγαιναν στο δάσος και έκοβαν τα δέντρα που
ήταν πιό μεγάλα στην ηλικία, δηλαδή είχαν πιο πολλά ξερά κλαδιά, λιγότερα φύλλα και κάποιες
φορές ο άνεμος τα έριχνε στο χώμα τσακισμένα.
Επίσης, κυνηγούσαν στο δάσος για την τροφή τους και δεν την αγόραζαν από τα μαγαζιά, όπως γίνεται σήμερα.
Έτσι λοιπόν μιά μέρα ένας άνδρας πήρε το τσεκούρι του, ανέβηκε στο γιαδουράκι του και ξεκίνησε
για το δάσος.
Εκεί λοιπόν που έκοβε τα ξύλα, βλέπει ένα λιοντάρι να κυνηγά ένα λαγό. Το λιοντάρι δεν μπορούσε να
τον φτάσει γιατί ο λαγός έτρεχε παρα πολύ γρήγορα, είχε φτάσει όμως κοντά στον κυνηγό και
παγιδεύτηκε μέσα στο τσουβάλι με τα ξύλα!
Πλησιάζει το λιοντάρι τον κυνηγό και του λέει ότι ο λαγός είναι δικός του επειδή αυτός τον
κυνηγούσε. Ναι, του λέει ο κυνηγός, όμως εγώ τον έπιασα, οποτε θα τον μοιραστούμε .
Πραγματικά, το λιοντάρι δέχτηκε την συμφωνία, ανάψανε ψωτιά καθαρίσαν τον λαγό, τον έψησαν και
αρχίσαν να τρώνε.
Το λιοντάρι έτρωγε λαίμαργα και γρήγορα και τα ζουμιά τρέχαν από το στόμα του. Τότε,
ο κυνηγός κορόιδεψε το λιοντάρι, πώς είσαι έτσι όταν τρώς, "πετάγεσαι σαν την πατερίτσα" για
να πάρεις μεγαλύτερη μερίδα, μάλιστα του το ξαναείπε κάνοντάς του αυτή τη φορά και μιά πολύ αιχρή
χειρονομία.
Τότε το λιοντάρι σταμάτησε να τρώει και του είπε: βγάλε το τσεκούρι σου και χτύπησέ με στο πόδι.
Μα τί είναι αυτά που λές; ρωτάει ο κυνηγός. Κάντο, απαντά το λιοντάρι και σε ένα χρόνο θα
ξανασυναντηθούμε εδώ στο ίδιο σημείο. Τότε ο κυνηγός χτύπησε το λιοντάρι στο πόδι με το
τσεκούρι του και το λιοντάρι από τον πόνο εξαφανίστηκε μέσα στο δάσος.
Πέρασε το φθινόπωρο, ήρθε το χειμώνας και η άνοιξη , το ζεστό καλοκαιράκι
και όταν ήρθε ο καιρός ο κυνηγός να ξαναμαζέψει ξύλα, πήγε στο δάσος.
Εκεί τον περίμενε το λιοντάρι. Τί κάνεις; τον ρωτά ο κυνηγός, εννοώντας για την πληγή
που του προκάλεσε με το τσεκούρι. Και έσκυψε να δεί το πόδι του.
Του λέει τότε το λιοντάρι: η πληγή μου πέρασε, τα λόγια όμως που μου είπες και η αισχρή
χειρονομία που μου έκανες δεν τα ξέχασα και τώρα ήρθα να σε φάω.
__________________________________
Παιδιά, ποτέ δεν μιλάμε υποτιμητικά στον άλλο. Όποιος και να είναι αυτός ,
και ούτε να θεωρούμε τον εαυτό μας πιό έξυπνο και δυνατό από τους άλλους.
Στη ζωή όλοι έχουμε την αξία μας και η ευγένεια δείχνει την ανατροφή ενός
ανθρώπου , τον πολιτισμό και τις αρχές του - ανεξάρτητα απο τα χρήματα, την μόρφωση (;),
τις γνωριμίες και την θέση του!
Και να θυμάστε : η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει!
******
Σας εύχομαι καλό βράδυ και καλή αντάμωση αύριο!
Με πολλή αγάπη,
η κα Νίκη.
